AccueilPortaliFAQRechercherS'enregistrerMembresGroupesConnexion
Partagez | 
 

 Historia e Skenderbeut

Voir le sujet précédent Voir le sujet suivant Aller en bas 
AuteurMessage
Perparimi
Admin


Numri i postimeve: 11234
Registration date: 30/04/2006

MessageSujet: Historia e Skenderbeut   Jeu 25 Mai - 6:00

http://www.diskutime.com/disk/out.php?http://historia.shqiperia.com/mesjeta/shqiperia_ne_kohen_e_skenderbeut.php

Ilirėt

Mesjeta shqiptare

Shqiptarė dhe ndryshimet etno-politike e shoqėrore-ekonomike nė mesjetėn e hershme

Shqipėria midis Bizantit dhe Perėndimi, shek. XI - XIV

Fundi i sundimeve tė huaja. Formacionet Shtetėrore Shqiptare nė shek. XIV - Fillimi shek. XV. Principatat Shqiptare

Shoqėria Shqiptare dhe Kultura nė Mesjetė

Shqipėria pėrballė pushtimit Osman 1385-1443

Shqipėria nė kohė e sundimit tė Gjergj Kastriot Skėnderbeut

Pėrpjekjet pėr rimėkėmbjen e Shtetit Shqiptar. Rėndėsia e Epokės sė Gjergj Kastriot Skėnderbeut (1468 - 1506)
Shqipėria nėn sundimin osman
Rilindja Kombėtare
K R E U VI

SHQIPĖRIA NĖ KOHĖN E GJERGJ KASTRIOTIT-SKĖNDERBEUT
(1443 - 1468)

1. RIMĖKĖMBJA E SHTETIT TĖ KASTRIOTĖVE DHE
FORMIMI I LIDHJES SHQIPTARE TĖ LEZHĖS

Jeta dhe veprimtaria e Gjergj Kastriotit-Skėnderbeut deri mė 1443
Gjergj Kastrioti lindi rreth vitit 1405. Ishte fėmija i parafundit nė familjen me shumė fėmijė tė Gjonit e tė Vojsavės. Kėta kishin katėr djem (Stanishėn, Reposhin, Konstandinin e Gjergjin) dhe pesė vajza (Marėn, Jellėn, Angjelinėn, Vlajkėn e Mamicėn).
Kur lindi Gjergji, i ati, Gjon Kastrioti, ishte sundimtar i njė shteti tė rėndėsishėm, qė shtrihej sė paku nga rrethinat e Prizrenit e tė Tetovės nė lindje deri nė detin Adriatik nė perėndim. Qendra administrative e tij duhet tė ketė qenė Prizreni. Kėtu duhet tė ketė lindur edhe Gjergji.
Qė kur Gjergji ishte fėmijė, familja e Kastriotėve i ndjeu rrjedhimet shkatėrrimtare tė pushtimeve osmane. Dokumentet tregojnė se nė vitin 1409 Gjon Kastrioti ishte detyruar t'u dorėzonte peng osmanėve njė nga djemtė e tij, ndoshta Stanishėn, dhe mė pas edhe djalin e vogėl, Gjergjin. Ky u dorėzua si peng rreth moshės nėntėvjeēare, kur osmanėt pushtuan Krujėn (nė fillim tė vitit 1415) qė ishte nė kufi me zotėrimet e Kastriotėve.
Dėrgimin e Gjergjit tė vogėl nė oborrin osman rreth moshės nėntėvjeēare, e dėshmojnė, pavarėsisht nga njėri-tjetri, burime historike bashkėkohore ose pak mė tė vona, vendase e tė huaja. Kėtė e pohojnė autorėt e vjetėr shqiptarė, veprat e tė cilėve shėrbejnė si burime mė tė rėndėsishme pėr njohjen e historisė sė Shqipėrisė tė shek. XV, si Marin Barleci, Marin Beēikemi, Gjon Muzaka, Dhimitėr Frėngu. Edhe nė jetėshkrimin mė tė hershėm pėr Gjergj Kastriotin, tė hartuar rreth viteve 1481-1482 prej Martin Segonit, tregohet se ai u dėrgua i vogėl peng, u rrit dhe u edukua pranė oborrit tė sulltanit. Tė njėjtėn gjė njoftojnė edhe kronistė e historianė tė huaj, bashkėkohės me Skėnderbeun, si italianėt F. Filelfo, I. Potani, R. Volaterani, bizantini L. Halkokondili, shumica e autorėve osmanė tė shek. XV e XVI: Ashik pasha Zade, Tursuni, I. Bitlisi etj.
Gjergji, pasi u mor peng rreth moshės nėntėvjeēare, u dėrgua nė kryeqytetin e Perandorisė Osmane, nė Edrene. Ai u edukua kėtu gjatė njė periudhe dhjetėvjeēare nė shkollėn e iē-ogllanėve, ku u dallua mbi tė tjerėt. Nė kėtė shkollė futeshin zakonisht djemtė e zotėrve tė nėnshtruar pėr t'u pėrgatitur e edukuar nė frymėn osmane si komandantė tė zotė e feudalė tė bindur. Kėta zakonisht shėrbenin si spahinj nė vendet ku pushtimi osman ndeshte nė qėndresėn e popullsisė, si dhe nė vendet nga ata kishin ardhur.
Gjergj Kastrioti nga natyra ishte i pajisur me dhunti tė veēanta, shumė tė ēmuara. Sipas dokumenteve tė kohės dhe njoftimeve tė Marin Barlecit, Gjergj Kastrioti kishte mendjemprehtėsi tė veēantė dhe arriti tė zotėronte disa gjuhė tė huaja. Ai ishte shtatlartė, shpatullgjerė e shumė i fuqishėm. Luftonte mbi kalė e nė kėmbė dhe ishte mjeshtėr i pashoq nė pėrdorimin e shpatės e tė armėve tė tjera.
Gjergji u shqua gjatė viteve tė shkollės, kur iu vu emri mysliman Skėnder, dhe mori pjesė nė fushata tė ndryshme ushtarake, nė Ballkan dhe nė Azi tė Vogėl, gjatė tė cilave fitoi njė pėrvojė tė madhe ushtarake. Pasi mbaroi shkollėn e iē-ogllanėve, Skėnderbeu hyri nė kuadrot ushtarake tė sistemit feudal osman dhe pėrparoi shpejt nė karrierėn shtetėrore, nga pozita e spahiut deri nė postin e lartė tė sanxhakbeut.
Funksionet si kuadėr osman pėr vite tė tėra Skėnderbeu i ushtroi nė Shqipėri, duke u lidhur me mjedisin vendas dhe interesat e familjes sė tij. Emri i Gjergj Kastriotit pėr herė tė parė pėrmendet nė Shqipėri bashkė me ata tė vėllezėrve tė tij nė dokumente tė vitit 1426 pėr ēėshtje pronėsie. Nė kėtė kohė Skėnderbeu kishte mbaruar shkollėn e iē-ogllanėve dhe ishte nė Shqipėri si spahi, mė pas u bė subash i Krujės dhe qėndroi nė kėtė post zyrtarisht deri nė fund tė vitit 1438, kur nė zeametin pėrkatės ėshtė shėnuar se i rijepej Zaganoz Beut. Qysh nė fillim, kur u hartua regjistri kadastral osman i vitit 835 h. (1431-1432), zeameti i subashit tė Krujės ėshtė regjistruar me emrin e Zaganoz Beut. Pas riemėrimit zyrtar nė fund tė vitit 1438 nė postin e subashit tė Krujės, Zaganoz Beu duhet tė jetė rikthyer me vonesė nė Krujė, sepse Skėnderbeu pėrmendet nė Shqipėri edhe mė 7 dhe 10 korrik tė vitit 1439. Nuk dihet se cilėt fshatra formonin timarin e tij nė Shqipėri, kur ai ishte nė postin e njė spahiu. Ndoshta kanė qenė disa fshatra tė vilajetit tė Dhimitėr Jonimės, diku midis Lezhės e Rubikut, ku nė mes tė viteve 30 Skėnderbeu pati nė zotėrim njė timar tė madh, me tė paktėn nėntė fshatra.
Skėnderbeu konsiderohej si bashkėsundimtar me tė drejta tė plota me anėtarėt e tjerė tė familjes nė veprimtarinė politike tė Kastriotėve. Prandaj emri i tij ėshtė shėnuar gjatė viteve 20 e 30 nė aktet zyrtare qė rregullonin marrėdhėniet e Kastriotėve me vendet e tjera, si p.sh. nė vitin 1426 nė njė aktblerje nga Kastriotėt tė njė pirgu pranė manastirit Hilandar nė malin Athos dhe nė njė aktdhurimi tė dy fshatrave tė Kastriotėve pėr manastirin e Hilandarit, si dhe nė mars tė vitit 1438 kur Stanisha dhe Gjergji kėrkuan qytetarinė e Venedikut dhe mė vonė (korrik 1439) edhe atė tė Raguzės. Qytetaria veneciane e raguzane kėrkohej qė, nė rast shkatėrrimi e dėbimi nga zotėrimet e veta prej osmanėve, familjarėt e Gjonit tė strehoheshin nė kėto vende.
Gjatė viteve tė qėndrimit nė Shqipėri si kuadėr osman Skėnderbeu punoi aktivisht pėr mbrojtjen e interesave tė familjes sė tij. Kėshtu, sipas njė dokumenti osman pa datė, kur Gjon Kastrioti ra nė konflikt me osmanėt dhe humbi krahinėn e Ishmit (Mysjen), Skėnderbeu u kėrkoi autoriteteve osmane qė ta merrte si zeamet kėtė krahinė. Gjatė kėtyre viteve ai kishte njė timar tė madh nė trevėn Lezhė-Rubik, qė pėrshkohej nga udha e karvaneve qė lidhte bregdetin me Prizrenin. Kjo rrugė ishte shumė e rėndėsishme pėr veprimtarinė ekonomike e tregtare tė shtetit tė Kastriotėve. Mė 1437-1438 Skėnderbeu u bė qeveritar (subash) i vilajetit tė Krujės dhe siguroi pėr kėtė njė feud tė madh prej dhjetėra fshatrash. Ky gradim ndikonte shumė nė forcimin e pozitave ekonomike e politike tė zotėrimeve tė Kastriotėve qė shtriheshin nė lindje e nė veri tė vilajetit tė Krujės.
Pas vdekjes sė Reposhit (1431), qė i qe kushtuar jetės fetare, dhe tė Konstandinit, dy vėllezėrit e tjerė drejtuan shtetin e Kastriotėve, sepse ati i tyre, Gjon Kastrioti, ishte i sėmurė dhe vdiq nė maj tė vitit 1437. Tė dy vėllezėrit i kushtuan vėmendje ruajtjes e forcimit tė marrėdhėnieve me Venedikun e Raguzėn, prej tė cilave arritėn mė 1438 e 1439 tė siguronin tė drejtat e privilegjet qė kishte patur ati i tyre me ato dy vende. Ata vepruan bashkėrisht deri kur vdiq Stanisha mė 1446.
Pas vitit 1439 Skėnderbeu nuk pėrmendet mė nė tokat shqiptare. Nė kėtė kohė nė Ballkan po fillonin trazira tė reja, si rrjedhojė e aksioneve ushtarake antiosmane tė Janosh Huniadit. Prandaj sulltan Murati II e largoi Skėnderbeun nga posti i subashit tė Krujės, duke e emėruar sanxhakbej me sa duket larg tokave shqiptare, ndoshta nė Nikopol tė Bullgarisė.
Gjatė viteve tė qėndrimit nė Shqipėri si funksionar osman, Gjergj Kastrioti-Skėnderbeu del me emrin mysliman (Iskėnder) nė dokumentet osmane, kurse nė ato perėndimore ka pėrdorur vetėm emrin e krishterė Gjergj, gjė qė shpreh lidhjet e tij me parinė drejtuese shqiptare.
Sigurimi i privilegjeve dhe i qytetarisė sė Venedikut e tė Raguzės nė fund tė viteve 30, nė njė kohė kur Skėnderbeu po pėrparonte nė karrierėn politike si kuadėr i Perandorisė Osmane, tregojnė se ai e shikonte tė ardhmen jo nė kuadrin e karrierės sė njė funksionari osman. Pėrkundrazi, praninė e tij nė radhėt e kuadrove osmane, ai e gjykonte si diēka tė pėrkohshme. Nė kushtet kur sė bashku me tė vėllanė, Stanishėn, kishin marrė drejtimin e zotėrimeve tė Kastriotėve, largimin e tij nga posti i subashit tė Krujės dhe emėrimin si sanxhakbej larg Shqipėrisė, Skėnderbeu nuk mund ta shikonte si njė "gradim", por si shprehje tė mosbesimit tė sulltanit ndaj tij.
Ndonėse kaloi njė kohė tė gjatė nė shkollėn e iē-ogllanėve e nė vende tė huaja si kuadėr e komandant i shquar i ushtrisė osmane, Skėnderbeu mbajti lidhje tė ngushta me familjen e tij, me interesat e zotėrimeve tė tyre. Ai jetoi pėr vite tė tėra nė atdheun e vet, ku u brumos dhe u formua nė mjedisin e luftės sė shqiptarėve kundėr pushtuesit tė huaj osman dhe tė disfatave tė para qė osmanėt pėsuan nė Shqipėri gjatė kryengritjeve tė viteve 30. Kthesa rrėnjėsore e Skėnderbeut nė nėntor tė vitit 1443, duke ardhur nė Shqipėri pėr tė ngritur lart flamurin e luftės kundėr pushtuesve osmanė, ishte rrjedhojė e pėrvojės jetėsore shumė tė pasur tė tij dhe e luftės sė shqiptarėve.

Kryengritja e Pėrgjithshme Ēlirimtare (nėntor 1443)
Shqiptarėt e vazhduan luftėn kundėr pushtuesve osmanė nė forma tė ndryshme edhe pas kryengritjeve tė viteve 30 tė shek. XV. Nėpėr dokumente tė gjysmės sė dytė tė viteve 30 dhe fillimit tė viteve 40 pėrmenden nė viset shqiptare spahinj tė vrarė, spahinj qė, pėr tė shpėtuar kokėn, kishin braktisur timaret etj. Qėndresa e pėrhershme kundėr pushtuesve osmanė dhe rrethanat e favorshme ndėrkombėtare qė u krijuan nė fund tė viteve 30 e nė fillim tė viteve 40 tė shek. XV nxitėn disa nga fisnikėt shqiptarė tė ngriheshin nė luftė kundėr pushtuesve tė huaj.

http://www.forumishoqeria.net/forum/archive/index.php/f-66.html


Derničre édition par le Dim 25 Juin - 17:08, édité 1 fois
Revenir en haut Aller en bas
Voir le profil de l'utilisateur http://diskutime-shqiptare.fr-bb.com
Perparimi
Admin


Numri i postimeve: 11234
Registration date: 30/04/2006

MessageSujet: Re: Historia e Skenderbeut   Dim 28 Mai - 15:10

http://www.diskutime.com/disk/out.php?http://www.stormfront.org/archive/t-120272


AntiCom03-10-2004, 05:45 PM
As for Skanderbeg, his mother's name was Vojislava, his brother's names were Stanisa and Konstantin, his sister's names were Mara, Jela, Angelina, and Vlajica. Now explain to me if his family considered themselves Albanians, why did they give all their kids Serbian names? Skanderbeg was married to Danica daughter of Vojvoda Golem. His father and brother fought for Serbian Emperor Dushan and died in the Serb Hilandar Monastery, and his father's name is indeed mentioned in an inscription at said monastery as Ivan (which is the Serbian/Croatian version of John).

Now, mother`s name VOJSAVA !!! brothers name Tanush and Konstandin (why it sound a serb name?? the great Constandin (roman emperor was clearly an Illyrian) and they did not died in the "Serb Hilandar Monastery" but were murdered by the sulltan of Turkey !!

Mara (which is kind of Mary in albanian) married with Stefan Goicinin (Cermojevic) of kingdom of Zeta (the only slavic connection,but you should know that was a political marriage), the other sister Angjelina was married with brother Gjergj Arianiti (look at the surname), Vlad, orthodox albanian, Jela with Pal Stres-Balsha (that was a northern albanian family). Scanderbeg was married with DONIKA daughter of Gjergj Arianiti who lived in the south of Albania.

The mother of Gjerdj Kastrioti was from the Balsic family - rulers of Zeta or contemporary Monte Negro !!!!

Wrong !! Gjergj Balsha was ruler of Balsha Principata and no way was a slav, or at least a serb!! He was an albanian, too.. and Ktvrdi, why on earth you`re so arrogant?? I really don`t care that you are so chaterbox but at least do it quietly !!

Skanderbeg was clearly at least 3/4 Serbian genetically, and culturally he was 100% Serbian. The Albanians are in denial.

ok, just a cultural question.. How on Earth he was a Roman Catholic Church member, and his right hand was Pal Engjelli archbishop of Durres diocese (Paul Angel, in english) if he was "culturally" serb 100%??? He should have been an orthodox, don`t you think (eventhough we have plenty of Orthodox albanians now a days)?? and, why he was known everywhere as the Prince of Albanians??
do you know that Scanderbeg used our beloved flag, with two-headed eagle??

The point is that albos are surrounded with mortal enemies which they made by themselves, by their bestial behaviour and long history of land-grabbing: Montenegrins, Serbs, Macedonians and Greek can't stand the sight of you. I wonder why?

Is there a country in this world, besides Albania, that survives in such hostile enviroment? There is. Israel. Think about it.

oh yes ?? Now, what about your enemies?? Slovenes, Croatians, Bosnians, Albanians (personally not!!!) and about Austrians??

who killed the archduke FRANZ FERDINAND in Sarajevo?? was albanian?

(p.s World War I starded partly by that event. Million of whites were killed and fought against each other)


Derničre édition par le Dim 28 Mai - 15:20, édité 1 fois
Revenir en haut Aller en bas
Voir le profil de l'utilisateur http://diskutime-shqiptare.fr-bb.com
Perparimi
Admin


Numri i postimeve: 11234
Registration date: 30/04/2006

MessageSujet: Re: Historia e Skenderbeut   Dim 28 Mai - 15:17

Bad skin03-10-2004, 07:14 PM
Ljudi ovaj smrdljici Siptar nije normalan sta pise!!Evo mu dokaz nek cita malo i nek uci istoriju!!


Postojbina Đurđa Kastriota Skenderbega je Epir.[1] U ovoj oblasti postoji obilje toponomastičkih naziva i oronima slovenskoga porekla. To pak jasno svedoči da je u Epiru postojala u neko starije srednjovekovno doba, slovensko-arbanaska simbioza.[2] Ona je nastavljena kroz ceo srednji vek, što je bilo uslovljeno feudalnim ustrojstvom srednjovekovnih srpskih država, s jedne, i arbanskih zemalja s druge strane. Srpski car Stefan Dušan, u ove arbanaske zemlje, slao je često svoje kefalije i ćesare. Ded Skendarbegov, kao što je iz istorijskih izvora poznato, bio je kefalija u to doba u Janini (južna Arbanija).

Srpska simbioza porodice Kastriota počiva na ženidbenim vezama. Naime, Ivan Kastriot (1407 — 1437), bio je oženjen Voisavom, kćerkom jednog sprskog vlastelina iz Donjeg pologa u Makedoniji (područje grada Tetova).3 Ove veze su bile od uticaja te su sinovi Ivana Kastriota i žene mu Voisava Tripalda[4] (od Voislava — Vojislava) dali imena svojim sinovima: Staniša (Stanissa), Repoš (Repossius), Konstantin (Konstantinus) i Đurađ (Georgius)- Kao što se vidi iz navedenih primera, od šest pomenutih imena porodice Đurđa Kastriota Skenderbega, tri člana imaju čisto slovenska lična imena: majka Skenderbegova Voislava i braća Staniša i Repoš.[5]

Ove ženidbene veze bile su od uticaja, te je Ivan Kastriot sa svoja četiri sina: Stanišom, Repošem, Kostadinom i Đurđem, učinio obilat prilog manastiru Hilandaru, prilažući mu selo Radostušu (današnja varošica Rostuše) i Trebište, u predelu Dolnoj reci, SI od Debra[6] Oba ova sela, sa crkvom Sv. Bogorodice u Rostuši, I. Kastriot je oslobodio od svih malih i velikih rabota i danaka, osim "harača careva" i "grada" (obaveznih rabota na održavanju Debarskog grada).[7]

Najezda Turaka u zemlje Balkanskog poluostrva, dakako, zahvatila je i njihovo nadiranje u Arbaniju. Pod uticajem navedenih ženidbenih veza i uplivom slovenske simbioze, I. Kastriot je sa svoja tri sina: Repošem, Kostadinom i Đurđem, kupio u Hilandaru, za sebe i svoje sinove, bratstvene udele, što im je davalo pravo da se tamo skolne i prebivaju, u slučaju ako bi im Turci oteli njihove zemlje i proterali ih iz otadžbine. Sporazum o ovoj kupovini obavio se 1430. god. u Hilandaru. Tom prilikom je I. Kastriot sa navedenim sinovima, sklopio ugovor sa hilandarskim igumanom Atanasijem. Prema tom ugovoru, uprava manastira Hilandara ustupila je I. Kastrioti i njegovim sinovima, za stanovanje za "šeset florina'' pirg Sv. Đorđa.[8] Ova kula je sačuvana sve do današnjih dana u Hilandaru i nosi naziv Arbanaški pirg.[9] Pored toga, Ivan i njegova tri sina, imali su pravo na četiri adrfata, maslinjake, vinograde i ostale prinadležnosti koje su pripadale tome pirgu.[10]

Adrfati (bratstveni udeli), bili su određeni za ličnosti, pa je navedenim ugovorom bilo određeno, kada jedan od navedenih članova iz porodice Kastriota umre ("čim jedan obraz ode"), gasio se i njegov bratstveni udeo. Znači, kada sva četiri "obraza" iz roda Kastriota pomru, Arbanaski pirg i bratstveni udeli imaju se vratiti ponovo na raspolaganje upravi manastira Hilandara. Na koncu, imena sva četiri bratstvena udeoničara ostala su i dalje zapisana u manastirskom pomeniku, dokle god bude trajao manastir Hilandar.[11]

Ko je sve od pomenutih članova porodice I. Kastriota obitovao u manastiru Hilandaru, teško je reći, jer o tome postoje šturi podaci. U unutrašnjem narteksu glavne hilandarske crkve, u severnom zidu, nalazi se jedna niša, polukružnog oblika, s freskom Bogorodice s Hristom. Oko ove freske nalaze se likovi Sv. Simeona i Sv. Save srpskog. Ispod likova nalazi se natpis: »Prestavi se rab' božii Repoš', douks' ilirskii, 6939«[12] (1431. god,). Prema ovim podacima, Repoš je neko vreme živeo, a potom i umro kao svetovnjak u Hilandaru.[13]

Navodimo i sledeći primer o životu članova porodice Kastriota u Hilandaru, koji isto tako govori o njenoj simbiozi sa srpskim etnosom. Naime, u Hilandaru je umro 2. maja monah Joakim Kastriot, što se vidi iz jednog zapisa hilandarskog rukopisa (dospeo u Rumjancevski muzej u Moskvi): »Sego 2. (maja) prestavi se Kastriot, mni (ški) že Ioakim monah".[14] Svakako, radi se o Ivanu Kastriotu, koji se verovatno pred smrt povukao u Hilandar i zamonašio.[15]

*
Kad je reč o slovenskoj simbiozi porodice Đurđa Kastriota Skenderbega, treba imati na umu i činjenicu, da je kod balkanskih naroda, posebno kod srednjovokevonih Srba, mestimično bio običaj velikog šarenila u davanju ličnih imena. Tako, dešavalo se da otac ima srpsko ime, a sin strano. Zatim, bilo je slučajeva da otac ima srpsko ime, sin strano i unuk strano. Isto tako, bilo je slučajeva da otac ima strano ime, a sin srpsko.[16] Na kraju, bilo je slučajeva da ded ima strano ime, a unuk srpsko ime i slično. No, nigde se u srednjovekovnim izvorima ne pominje ovako očita simbioza Arbanasa i Srba u davanju ličnih imena, kao što je to slučaj kod porodice Đurđa Kastriota Skenderbega. Koreni ove simbioze su duboki. Oni počivaju s jedne strane na etničkoj simbiozi slovenskih etničkih skupina i plemena u Epiru, baštini Ivana Kastriota, oca Skenderbegovog i arbanaskih etničkih skupina i plemena s druge strane. Naporedo s tim, ova rodovska simbioza temelji se i na ženidbenom migracionom kretanju, na matrilokalnim prežicima očuvanog kod roda Kastriota. Kao što smo naveli, Skenderbegova majka Voislava, vodila je poreklo od slovenskog roda, sprskog roda, iz Donjeg pologa u Makedoniji, pa je taj momenat imao uticaja na davanje ličnih imena njenim sinovima.

Sve ostale navedene veze ovog uglednog vladajućeg roda srednjovekovne Arbanije, sa manastirom Hilandarom, kao srpskim srednjovekovnim kulturnim i religioznim žarištem, azilskog karaktera i srodne funkcije,, u stvari su nadragadnja ove simbioze.

Do slovensko-arbanaske simbioze u srednjem veku, ponajčešće je dolazilo tamo, gde su slovenske i arbanaske etničke skupine i plemena živeli u naseobinskom šarenilu, bolje reći etnografskom šarenilu. To je omogućavalo i srednjovekovno slovensko, napose srpsko društveno i zakonodavno ustrojstvo. Naime, pred srpskim srednjovekovnim zakonskim odredbama, Arbanasi i Srbi imaju ista prava i dužnosti. Međutim, taj slučaj nije s ostalim balkanskim etničkim skupinama (npr. Vlasi), koji u pogledu zakonskih prava i dužnosti ne uživaju ravnopravnost sa Srbima i Arbanasima.

Srpski intelektualci zive pravu raju,teraju lude u ratiste,neki se bogate,a drugi koji teraju kradu,i postaju vladari nad srbima!
Ako ne prihvacate njihove politike najebali ste svoje dane!
U ovom svetu ima dve vrst lude:Oni koji te teraju da se gines za nih,!Ovde ti je dvojka!
Ja bi predlozio srbe da menjaju zastavu!Pa za inat albanca zrnu crvenu ,pa to je srpska a ne albanska zastava,neka crknu posle toga svi albanci,pa i srpski izdajnici!

--------------------------------------------------------------------------------
Revenir en haut Aller en bas
Voir le profil de l'utilisateur http://diskutime-shqiptare.fr-bb.com
Perparimi
Admin


Numri i postimeve: 11234
Registration date: 30/04/2006

MessageSujet: Re: Historia e Skenderbeut   Dim 25 Juin - 17:19

http://www.forumishoqeria.net/forum/showthread.php?t=875

Origjina e Skenderbeut

--------------------------------------------------------------------------------

Meqe u nis debati tek tema e Santanes, po hap nje teme tjeter dhe te diskutojme njehere e mire se ku ka lindur Skenderbeu

Bera nje kerkim te shpejte ne internet dhe shumica e shkrimeve ne anglisht thone se Skenderbue ka lindur ne Kruje, disa thonin ne Greqi, disa ne kosove, etj etj.

Ndersa ne shkrimet ne Shqip, permendej Kruja, Peshkopia, dhe Mati, kuptohet ne disa vende lexova dhe vendet qe ishin ne gjuhen angleze.

Une e di se ka lindur ne nje fshat te Peshkopise, nje shok i imi me te cilin punojme bashke, ai me ka thene se ka qene ne kruje tek muzeumi i Skenderbeut, dhe aty ne nje pllake eshte shkruajtur vendlindja e Skenderbeut.

Do te mundohem te sjell dhe fakte.


Per ju anetare; pergjigjet e juaja mundohuni ti keni pak a shume me fakte.
Sa me shume fakte aq me mire do te ishte.

Debati deklarohet i hapur deri ne zgjidhjen e kesaj ceshtjeje.

Me respekt
Marco
Revenir en haut Aller en bas
Voir le profil de l'utilisateur http://diskutime-shqiptare.fr-bb.com
 

Historia e Skenderbeut

Voir le sujet précédent Voir le sujet suivant Revenir en haut 
Page 1 sur 1

Permission de ce forum:Vous ne pouvez pas répondre aux sujets dans ce forum
 :: -